Auteur: Webmaster

Ons derde team mocht afgelopen vrijdag in de vierde klasse van de RSB op jacht bij sv Spijkenisse, alvast een voorproefje voor het J.P. de Kluijver jeugdschaaktoernooi van as zaterdag.
Zonder Mark, die denkt kampioen te kunnen worden met zijn hockeyteam, zonder Bart die moest feesten en beesten op school?!, zonder Lisa die wat schaakmoe lijkt en zonder Stefan die jarig was, reisden we af naar Spijkenisse.
Onze jongste deelnemer (Stijn, 10 jaar) en de oudste speler van Spijkenisse (82 jaar) hoopten tegen elkaar uit te mogen komen. Het lot besliste anders en Stefan Wijnbelt mocht met een leeftijdsverschil van 71 jaar op bord acht starten tegen de meest gerenommeerde speler van Spijkenisse. Stefan begon goed maar kreeg gaande weg moeite om een goede verdediging neer te zetten. Constant werd hij onder druk gezet door zijn tegenstander. Pionnetje na pionnetje verdween van het bord. Toch zag Stefan kans zijn dame naar de 7e rij te spelen zodat ook zijn tegenstander attent moest blijven spelen om de dame niet te veel macht te geven. Nadat de door Stefan aangeboden remise vriendelijk werd afgeslagen, moest Stefan de partij opgeven. Bemoedigend sprak zijn tegenstander dat hij over vijf jaar wel van Stefan zou verliezen. Wij denken dat meneer volgend jaar al geen kans zal maken!
Op bord zeven vliegen de stukken alle kanten op, maar voornamelijk van het bord. Richard speelt snel en ruilt, deels gedwongen, een groot aantal stukken af. Richard zoekt en vindt mooie open lijnen voor zijn torens. Toch gaat het dan te snel en moet hij als eerste zijn koning omleggen.
Op bord 6 laat Stijn zich in de opening verrassen. Zijn verdediging wordt aan flarden gebeukt en ook de slimme matdreiging met dame en paard wordt door zijn tegenstander gezien. Wanneer Stijn vervolgens met zijn koning richting het centrum moet gaan lopen, met bijna alle stukken nog op het bord, is het snel gedaan.
Op bord 5 had Lisa of Bart of Mark of Stefan kunnen spelen. Helaas waren allen verhinderd en kreeg Spijkenisse dit punt cadeau.
Timo speelde op bord vier tegen waarschijnlijk de meest gezellige speler van Spijkenisse. Ondanks de afleidingsmanoeuvres van Timo bleef zijn tegenstander geconcentreerd spelen. De opening van Timo was keurig verzorgd. Hij kreeg wel wat problemen om zijn paard te ontwikkelen door de snel opkomende pionnen op de damesvleugel. Wanneer Timo zijn toren jammerlijk weggeeft en vervolgens ook nog eens zijn dame moet inleveren lijkt het snel gebeurd. Het duurt echter nog tot de 45e zet voordat er mat werd gezet. Ik vraag me overigens af of zijn tegenstander de dreiging van een patstelling wel voldoende probeerde te vermijden.
De mooiste partij werd vanavond door Nick de Man gespeeld. Na een gelijk opgaand begin, weet Nick zijn stukken uitstekend te positioneren, met een sterke loper op b2. Gedurende het spel bleek deze zwarte loper van groot belang voor Nick! Nadat beide spelers keurig de verplichte zetten hadden gespeeld wist Nick een belangrijk pionnetje te winnen. Wanneer zijn tegenstander vervolgens zijn dame aanbied om af te ruilen weet Nick dat de er kansen gaan komen. Zonder aarzeling neemt hij het aanbod aan en ruilt de dames. Met een veel betere pionnenstructuur en een pluspion kan hij rustig verder spelen. Vervolgens krijgt Nick nogmaals de kans om een toren af te ruilen, ook deze mogelijkheid benut Nick terecht! Een toren-loper eindspel met een vrijpion voor Nick. De toeschouwers stromen toe en de geleerden zetten de stelling aan de andere kant van de zaal op. De geleerden zijn het eens. Nick kan winnen, maar ……… het kan, maar blijkt ook voor de (groot)meesters nog een hele kluif. De conclusie is dat Nick een op voorhand logische en eenvoudige pionnenzet niet mag spelen en dat hij na een onlogisch tempozetje kan gaan promoveren. Juist daarom is het nu ook zo’n leuk spelletje; lastig, uitdagend en voor iedereen interessant! Uiteindelijk weet Nick niet de goede oplossing te vinden en speelt zeer knap remise! Proficiat!
Eindelijk deed Jochem ook weer eens mee met zijn team. Aan het tweede bord opende hij heel snel, jammer dat hij nooit wordt gewaarschuwd voor de gevaren van snel spelen. Misschien moet zijn vader hem hier nog eens op aanspreken! Na wat denkwerk (of in ieder geval enkele minuten staren) heeft Jochem een aanvalsplan. Hij pent een paard met zijn loper en valt het gepende paard dubbel aan. Er worden wat stukken afgeruild en de verdediging en pionnenstructuur van de tegenstander is volledig uit elkaar gevallen. Jammerlijk heeft Jochem wel een belangrijke pion moeten afstaan tijdens dit geweld. De druk in het centrum door de tegenstander wordt (te) groot, en Jochem probeert uit alle macht zijn torens in het spel te betrekken. Dit lukt niet helemaal. Vervolgens weet zijn tegenstander hem te verleiden tot een dame-ruil, misschien niet de meest gelukkige keuze van Jochem om deze aan te nemen. De pionnen van zijn tegenstander worden nu erg sterk. In het eindspel heeft zijn tegenstander één pion meer. Jochem geeft de partij op. Even doorspelen was misschien wel zo leerzaam geweest. Ook de tegenstander kan kleine steekjes laten vallen!
Maarten Noordegraaf! Waarom is die opening altijd zo lastig? Op bord één speelde Maarten de eerste paar minuten niet al te geconcentreerd. Met als gevolg dat de dame van de tegenstander al snel in zijn verdediging toegelaten moest worden. Na het verlies van de pion op b2 (met de dame een riskante actie van de tegenstander) en verlies van zijn pion op a2, moest Maarten zich van zijn beste kant laten zien. Is de dame in te sluiten? Kan hij voordeel uit zijn veel betere stelling halen? Nu is Maarten op zijn sterkst en profiteert van zijn eigen aanvalsmogelijkheden en de goede positionering van zijn stukken! Zijn tegenstander verslikt zich door te veronderstellen dat hij de dame van Maarten wel even kon confisqueren. Maarten won een stuk en pakte ook, zijn in de opening verloren pionnen, terug van zijn tegenstander. Met een toren, paard en twee pionnen tegen een toren en drie pionnen zag het er zeer rooskleurig uit en leek een overwinning binnen handbereik. Helaas mocht Maarten niet meer doorspelen omdat het bedtijd was en we weer richting Barendrecht moesten. Noodgedwongen en behoorlijk teleurgesteld moest Maarten remise aanbieden aan zijn tegenstander, die dit maar wat graag accepteerde! Mooie pot Maarten!
Maarten heeft de eer gehad om als laatste dit seizoen, voor schaakvereniging Barendrecht in de RSB competitie, met de stukken te schuiven. Een mooi en leerzaam seizoen voor ons jeugdig derde team met hele leuke, spannende, domme en verrassende partijen. Maarten, Lisa, Stefan, Bart, Jochem, Timo, Richard, Stijn, Stefan en Nick weer bedankt voor de inzet en het enthousiasme. Volgend jaar zijn we er helemaal klaar voor!

Uiteindelijk heeft het niet veel gescheeld, Zwijndrecht won de laatste wedstrijd weliswaar volgens verwachting van WSV, maar slechts met het kleinst mogelijke verschil. Barendrecht dus geen kampioen, Zwijndrecht was de beste dit seizoen.
Dan dus volgend jaar maar. Is dat realistisch? Jazeker! We hebben het de afgelopen jaren eigenlijk alleen maar steeds beter gedaan. Onderstaand overzicht laat zien dat we – statistisch gezien – nog één overwinning en een paar bordpunten van promotie zijn verwijderd. Onze komende tegenstanders zijn gewaarschuwd!

Nog niet zo heel lang geleden keken we vol verlangen uit naar onze laatste wedstrijd in de 2e klasse. ’t Springend Peert uit, dat moest de kroon op ons werk worden, hier moest de volgende stap worden gezet. Na promotie naar de 2e klasse in het seizoen 2006/2007 en daarop volgende 5e plaatsen (2007/2008 en 2008/2009) en een 3e plaats (2009/2010) in de 2e klasse, was het nu de hoogste tijd voor promotie naar de 1e klasse.  De valse start tegen Zwijndrecht in de openingswedstrijd van het seizoen hadden we verwerkt, alleen moest in de voorlaatste ronde de Willige Dame nog aan de kant worden gezet. Nou, dat verliep dus even anders. Het werd 4-4, waardoor we onze kansen hebben verspeeld. ’t Springend Peert uit werd dus een wedstrijd voor de keizer z’n baard.

In dat soort wedstrijden ben ik op m’n best. We scoren er met z’n allen lustig op los en ik draag mijn onnodige steentje bij. Dat ging dit keer erg gemakkelijk. Na 1. e4, c5 2. Pf3, d6 3. c3, Pf6 4. g3 was onderstaande stelling ontstaan.

De laatste zet van wit is natuurlijk respectloos, maar als je de deceptie van de vorige wedstrijd nog niet te boven bent en de schaakstukken liever voor eens en altijd in het doosje had willen doen, dan nog hoor je dat niet te doen. Ik deed het toch en terwijl mijn tegenstander vrij lang zat na te denken, vroeg ik mij af waarom ik dit had gedaan. Aan de manier waarop mijn tegenstander het bord bekeek meende ik te zien dat hij de smerige truc had gezien en ik vreesde dat hij daardoor extra gemotiveerd zou zijn om mijn schaakleven de komende uren nog wat zuurder te maken. Toen kwam 4. …, Pxe4?? en het schaamteloze 5. Da4+. De stukken hadden in de doos gekund, dan was ik na Rien en Tjerk-Peter de nieuwe recordhouder korte partijen geweest. Heel lang heeft het niet meer geduurd.

Bijkomend effect van deze snelle overwinning was dat ik toch nog een keer dit seizoen het verslag moest schrijven. Dat ik daarin een Barendrechtse overwinning kon gaan bejubelen was al vrij snel duidelijk, de grootte daarvan stond lange tijd niet vast.

De eerstvolgende die ook een punt in het zakje stopte was Jean-Peter. Met een truc die qua doortraptheid niet veel onderdeed voor die van mij won hij een stuk. Daarna was het nog wel even alle hands aan dek om de tegenkansen te pareren. Met een fraai matbeeld werd de partij afgesloten: 0-2. Tjerk-Peter dan, hij sloeg met zijn dame op b2, terwijl de onlangs overleden Deense grootmeester Larsen ons de wetenschap heeft nagelaten dat slaan op b2 altijd fout is, zelfs als het goed is. Tjerk-Peter doorstond de witte storm, naar ik meen ook dankzij enige wankelmoedigheid aan gene zijde van het bord, pakte nog een pionnetje en voegde een punt toe aan ons totaal: 0-3.

Ondanks de keizer en z’n baard begon zich aldus een overwinning af te tekenen. Invaller Tom stond al enige tijd ruimschoots gewonnen, terwijl uit de overige partijen toch wel een halfje moest kunnen komen.  De grootste geluksvogel van de avond was Robbert. Hij was vanuit de opening in een naar mijn mening tamelijk inferieure stelling terecht gekomen en was ook in tijdtechnisch opzicht flink in het nadeel gekomen. Met minder dan 10 minuten op de klok kreeg Robbert remise aangeboden van zijn tegenstander die op dat moment nog zo’n 45 minuten te verspijkeren had. Een mooi halfje dus voor Robbert, ware het niet dat hij het genereuze aanbod afsloeg en koelbloedig verder speelde. Het is dat hij het vervolgens keurig afmaakte, anders was mijn commentaar niet mals geweest.

In de tussentijd had Tom zijn karwei afgemaakt: 0-4. Hierna deed zich iets opmerkelijks voor. Rien en zijn tegenstander hadden elkaar in een stevige houdgreep genomen en de vraag was wie van beide risico zou gaan nemen om zich daaraan te ontworstelen. Net toen de eerste openingen waren gecreëerd besloot de tegenstander van Rien er eens goed voor te gaan zitten. Dat is natuurlijk prima, maar met 20 minuten op de klok moet je dat niet al te lang doen, in ieder geval niet tot je nog maar 1 minuut over hebt en daarbij maar 2 zetten verder bent. De tegenstander van Rien besefte dat hij zich in een onmogelijke situatie had gemanoeuvreerd en gaf op, terwijl de stelling op het bord daar eigenlijk geen enkele aanleiding toe gaf: 0-5.

De volgende in de rij was Robbert: 0-6. Inmiddels had John in een prima stelling een elementair “uitschakelen van de verdediging” over het hoofd gezien. John stribbelde nog even tegen, maar stukverlies kon zijn stelling niet verdragen: 1-6. Tot slot nog Robert. Ondanks een wat moeizaam gespeelde partij en een fiks hogere tijdconsumptie dan zijn tegenstander, had hij toch nog een veilig eindspel weten te bereiken. In wederzijdse tijdnood had Robert het geluk aan zijn zijde (zijn tegenstander overzag een kant en klare winst) en haalde hij toch nog het volle punt binnen: 1-7.

Alles wat ons rest is een heel dun draadje waaraan ons lot hangt. Wat gaan de Willige Dame (tegen Erasmus) en Zwijndrecht (tegen WSV) doen? Komt er nog een verrassende wending? Een ding weten we al, de Willige Dame heeft inmiddels verloren van Erasmus, zou het dan toch nog ….

Nog twee ronden te gaan. De tussenstand is als volgt:

De koploper speelt tegen de nummer 2. Barendrecht 1 speelt thuis tegen De Willige Dame 2. De winnaar van deze partij is vrijwel zeker van promotie. De druk werd steeds hoger opgevoerd. Dolf Meijer werd ingehuurd voor wat extra schaaktraining. Tjerk-Peter, de teamleider, drukte een ieder op het hart goed uit te rusten, gezond te eten en nog een paar schaakboeken te bestuderen.
Helaas kon Bert Drolenga niet voor deze cruciale wedstrijd opgesteld worden. Hij was immers al 3 keer ingevallen. Met Corné hadden we een waardige vervanger gevonden. Voorafgaande aan de wedstrijd werd hem een stortvloed aan instructies meegegeven: rustig spelen, goed nadenken, je tijd benutten, op het juiste moment een remise aanbod doen. Stijf van de zenuwen, en alle instructies proberend te onthouden, begon hij aan de wedstrijd.

Nog voordat de partijen goed en wel begonnen waren had Tjerk-Peter in 8 zetten van Anne Meeldijk gewonnen in een Schots Gambiet. Dit is helaas geen clubrecord, want Rien won in de vorige ronde in 7 zetten van zijn tegenstander van Groenoord. De voorsprong hield helaas niet lang stand. Overgeconcentreerd gaf Corné een stuk weg. Toen daarna ook zijn dame midden op het bord gevangen werd genomen, kon hij zijn tegenstander een hand geven.

John, met nog alle stukken op het bord, liep geregeld naar de teamleider om aan te geven dat het een potremise (?) stelling was en dat hij graag remise wou aanbieden. Na een korte blik op zijn bord en een wat langere blik op de andere borden was de teamleider resoluut: doorspelen!

Feike draait een wisselvallig seizoen. Ook dit keer speelt hij een moeilijke pot. Wellicht was hij met zijn gedachten bij zijn dochter die een paar dagen daarvoor beide polsen had gebroken tijdens het snowboarden. Maar ook alle lof aan zijn tegenstander die energiek ten aanval trekt en niets aantrekt van 150 ratingpunten verschil.

Jean-Peter bouwde een mooie aanvalsstelling op. Met een kwaliteitsoffer (met weliswaar 2 pionnen winst) reet hij de koningstelling van zijn tegenstander open, maar overzag een simpele verdediging van zijn tegenstander. Hans en Ab zagen in één blik hoe Jean-Peter weer een kwaliteit terug kon winnen en zagen vervolgens tot hun afgrijzen dat Jean-Peter een geheel andere zet deed. “Vanaf de zijlijn ziet alles er veel gemakkelijker uit” constateerde Hans terecht.

Robert kwam weer in zijn gebruikelijke tijdnood. Gelukkig kon hij afwikkelen naar een potremise stelling met beide koning, toren en 3 pionnen (tegen over elkaar). De verschillende remise aanbiedingen van Robert werden beleefd geweigerd. Robert had immers nog maar 1,5 minuut op de klok. Het enige wat Robert hoefde te doen was met de toren heen en weer te zetten en zijn tegenstander kon er van zijn levensdagen niet doorheen komen. Zo kun je zeker zo´n 50 zetten doorspelen, zonder dat er een stuk wordt geslagen (=remise). Tot afgrijzen van een ieder ging Robert pionzetten doen, waardoor er openingen werden gecreëerd voor zijn tegenstander. In de laatste paar seconden werd Robert zelfs mat gezet. Dit was zeker niet nodig geweest.

Bij Jean-Peter was zijn tegenstander zo aardig om de kwaliteit weer terug te geven. Met 2 pluspionnen was het daarna niet moeilijk om de winst te pakken.

Inmiddels is de tussenstand 2-2. Bij de overige partijen was er geen peil te trekken welke kant de uitslagen zouden vallen.

Feike´s partij zag er steeds somberder uit. Zijn koning werd volledig opgejaagd waarbij en passant een paar pionnen werden opgepeuzeld. Het eindspel werd vakkundig uitgespeeld en Feike noteerde een zeldzame 0.

Robbert won in zijn partij een kwaliteit, om hem daarna met alle gemak weer terug te geven. Gelukkig had hij onderweg nog een pionnetje gewonnen en won hij uiteindelijk de partij.

Tussenstand is nu 3-3. Alleen John en Rien waren nog aan het spelen.
Bij John ging pas op de 40e zet, om 23:15 uur het eerste stuk van het bord. Gezien het scoreverloop hadden zowel John, als zijn tegenstander zo´n 20 keer over en weer remise aangeboden, die elke keer weer, na kort overleg met de teamleider, moest worden afgeslagen.

Toen Rien, in een moeilijke stelling een kwal weggaf, kon hij meteen opgeven, wat hij dan ook deed. De stand is nu 3-4. Promotie zit er niet meer in en alleen John was nog aan het spelen. Hij had de instructies goed onthouden: “zorg ervoor dat je in tijdnood net iets meer tijd overhoudt dan je tegenstander”. Daar hield John zich keurig aan en maakte de eindstand 4-4. Met deze uitslag hadden alle witspelers gewonnen.

Zo terugkijkend op de wedstrijd waren we er zo dichtbij, en tegelijkertijd zijn we door deze uitslag ook zo ver weg van promotie.
Als Bert op tijd was aangemeld als 1e team speler…
Als Robert zijn potremise stelling gewoon remise houdt…
Als Feike gewoon doet wat hij moet doen: winnen…
Dan waren we al lang kampioen geworden.

Nu we toch bezig zijn met als, als, als…
Als De Willige Dame de laatste ronde gelijkspeelt of verliest van Erasmus en tegelijkertijd Zwijndrecht gelijkspeelt of verliest van de hekkensluiter WSV, dan kan Barendrecht alsnog kampioen worden (moeten we zelf nog wel even van ´t Springend Peert winnen).

Op 8 februari moest het eerste team naar Schiedam voor de wedstrijd tegen GROENOORD. Beide teams stonden in de ranglijst precies gelijk en op 1 punt van de koploper t.w. DE WILLIGE DAME. Wilden we in de race blijven dan moest er dus gewonnen worden.
Op de parkeerplaats bij HET TREFPUNT zei Feike tegen Tjerk-Peter en mij, dat we maar moesten denken, dat we nog in Wijk aan Zee speelden. We hadden daar beiden immers een goede score behaald. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen, dat ik mij meer gespannen voelde dan voor welke partij in Wijk aan Zee dan ook. Dit kwam mede, doordat ik voor deze wedstrijd gepromoveerd was naar bord 3. Via een kleine muiterij probeerde ik daar nog onderuit te komen, maar de captain was onverbiddelijk.
GROENOORD speelt in een boerenhoeve uit 1905. Het zal er in die tijd ongetwijfeld een groen oord geweest zijn. Binnen lijkt het op een bruin café met allemaal losse tafeltjes. Heel gezellig, prima speellokatie. Wij speelden in een soort op- of bijkamer waar de verlichting was opgehangen aan een paar grote karrewielen. Op de vloer lagen provisorisch wat houten platen; de oorspronkelijke vloer was namelijk verzakt. Niet verwonderlijk, natuurlijk, na zoveel jaar.
Ik opende met 1. d4 en na 1. …, d6 2. e4, g6 3. c4, e5 4. d5, Pd7 5. Pc3, f5 6. exf5, gxf5 7. Dh5+ gaf mijn tegenstander op.

De partij had precies 6 minuten geduurd. Ik was lichtelijk verbaasd door zijn snelle opgave, zeker gezien het belang van de wedstrijd. Kennelijk voelde hij enige wroeging want ik heb hem de hele verdere avond niet meer gezien. Hij zal hier ongetwijfeld nog wel door zijn captain op worden aangesproken. Maar uiteraard konden wij ons geen betere start wensen: 0-1. De consequentie was wel, dat ik nu een lange avond voor de boeg had en mij mocht gaan voorbereiden op het te schrijven verslag. Bij Robbert (zwart op 4) zag ik, dat hij na 10 zetten reeds een half uur verbruikt had en begon mij toen al weer op een stevig tijdnoodduel voor te bereiden. Na 19 zetten kreeg Tjerk-Peter (zwart op 2) een remiseaanbod van zijn tegenstander. Hoewel er nog veel hout overeind stond, zat er niet zo veel meer in. Bovendien redeneerden wij, dat in dit stadium elke remise was meeegenomen. Dus: 0,5-1,5.
Bij de volgende rondgang, met een biertje in de hand, zag ik, dat nu ook Robert (wit op 5) en John (wit op 7) hele akkervelden aan tijd gingen verbruiken. Als dat maar goed komt! Gelukkig had Feike (wit op 1) een gedekte vrije boer op d5 gekregen, waardoor mijn ademhaling weer wat rustiger werd. Voorzichtig telde ik zijn punt al. Bijna gelijktijdig raakte er bij Jean-Peter (zwart op 6) een boer in de sloot en verdronk. Ik zag geen compensatie; het zou zwaar weer voor hem gaan worden. Bij Bert, zwart op 8, vroeg ik mij gedurende een aantal zetten af, wanneer hij een paard van zijn tegenstander naar de slager zou brengen. De telepathie werkte en even later gebeurde het alsnog. Met zijn zwarte loper op h8, die ongehinderd kon kijken tot aan de horizon, kreeg hij er een geweldige vrije boer op b4 bij. Ook zijn tegenstander had remise aangeboden, maar Bert vond terecht, dat hij beter stond en na ruggespraak met de captain ging hij verder met het binnenhalen van de oogst. Zijn enige nadeel was zijn tijd. Inmiddels was er bij John en Robert tot remise besloten. Hun tegenstanders hadden, ondanks de flinke voorsprong in tijd, kennelijk geen zin om de put helemaal leeg te scheppen. Prima toch: 1,5-2,5.
Jean-Peter kon geen bescherming vinden tegen het zware weer. Zijn huisje van golfplaten was er niet tegen bestand: 2,5-2,5. Met nog 5 minuten op de klok en na een daverende slotzet had Bert de oogst verdiend op de kar geladen: 2,5-3,5.
Robbert zwoegde en ploeterde in de zware klei. Hij manoeuvreerde uitgebreid op zijn eigen stukje grond. Zijn tegenstander leek zich beter te kunnen bewegen, kwam gewonnen te staan en ik hield er ernstig rekening mee, dat Robbert definitief vast zou komen te zitten. Maar ziedaar! Ook zijn tegenstander liep, langzaam maar zeker, beetje bij beetje vast in de klei. Zijn voorsprong in tijd verdampte; hij had te weinig tijd om het punt te oogsten en bovendien stond zijn koning in het open veld. Redt Robbert het wel, redt hij het niet? De spanning was te snijden! Tijdens het “gevlugger” en met flink wat publiek rond de tafel won Robbert een stuk terug en kon hij alsnog het vege lijf op het droge hijsen: 3-4, zucht!
Alle omstanders draaiden zich nu om en gingen naar bord 1. Daar had Feike een remiseaanbod afgeslagen, omdat Robbert wellicht met lege handen zou komen te staan. Bovendien had hij nog steeds zijn gedekte vrije boer. In de loop van de avond was het onkruid echter welig gaan tieren en was de stelling dichtgegroeid. Zijn vrije boer kon zich niet bewegen en het zoeken naar een doorgang kostte beiden (zeer) veel tijd. Hier ging nu pas echt gevluggerd worden! Het hout viel alle kanten op en moest weer worden rechtgezet. Pardoes verloor hij een stuk, maar wat maakte dat uit in een dergelijke tijdnood? Na een bloedstollende finale hoorden we, tot onze grote opluchting, Feike eindelijk zeggen: “uw vlag is gevallen”. We hadden de wedstrijd met 3-5 gewonnen!
De bitterballen stonden inmiddels klaar op de bar en met een drankje erbij konden we even op adem komen. En nu maar hopen, dat in onze volgende wedstrijd “De Willige Dame” voor ons een beetje gewillig wil zijn.

Rien