In het verre verleden was de omgeving van Barendrecht woest en ledig. De enige bewoners die zich er konden handhaven waren wilde barbaren. De oorspronkelijke naam van de huidige plaats was dan ook Barbarendrecht. Deze wilden leefden van de visserij en het beroven van de rijken uit het naburige Ridderkerk, een welvarend vestingstadje. In deze veste woonden de edele ridders die de rijke burgers uit die plaats beschermden.
Dat lukte niet altijd en in 1512 besloten de ridders aan deze, voor hen, vervelende situatie een eind te maken en smeedden plannen de barbaren definitief te verjagen.
Deze slimmeriken waren echter voorbereid op een mogelijke aanval en stuurden een verkenner op pad. Deze verkenner, Ruige Rien genaamd, sloop op een donkere maandagavond het nietsvermoedende Ridderkerk binnen. Na een kort, maar hevig grondgevecht wist hij een belangrijke scalp te veroveren. Hij melde het goede bericht aan zijn vrienden en ging vervolgens met een gerust hart op kruistocht (1-0).
Precies een week later waagden 7 tot aan de tanden gewapende ridders zich in de wildernis om deze gemene overval te wreken. Ze werden daar opgewacht door 7 gespierde barbaren die voor geen enkele bedreiging terugdeinsden.
Rond acht uur in de avond begon de historische strijd. Een van de ridders was zo dom geweest zijn jonkvrouw mee te nemen als afleidingsmanoeuvre, maar Slimme Jean wist hier wel raad mee. Hij vermeed de slagen van de ridder en schaakte de schone dame en passant in een oogwenk. Nog lang kon men haar kreten horen aan de oevers van de Oude Maas (2-0).
Rauwe Robbert was iemand die zijn naam alle eer aandeed. Hij hield wel van een stevig robbertje vechten. Zijn tegenstander probeerde indruk te maken en te promoveren, maar Robbert pareerde alle dreigingen en hielp hem naar de eeuwige jachtvelden (3-0).
Aanvoerder Flinke Feike had het inmiddels zwaar te verduren. Zijn tegenstander leek wel over tien swaarden te beschikken en belaagde hem van alle kanten. Flinke Feike had alleen beschikking over een geïsoleerde lans van 2 meter. Pas na veel schijnbewegingen zag hij kans dit wapen effectief te gebruiken en stootte de lans diep in het lichaam van zijn tegenstander (4-0).
Rustige Robert was een uitzondering onder de wilden. Ondanks zijn wilde uiterlijk ging hij met veel overleg te werk. Zijn grondgevecht tegen een Siciliaanse ridder kostte hem dan ook zeeën van tijd. Zijn opponent deed plotseling een wanhoopsaanval die beiden tegelijk deed sneuvelen (4½-½).
Hiermee was de overwinning van de barbaren binnen. De ridders raakten in paniek en sloegen op de vlucht. De wilden waren echter onverzadigbaar en wilden nog meer bloed zien. Zij joegen de vluchtende ridders achterna.
Trotse Tjerk was de enige wilde die over vervoer kon beschikken. Geen paard, zoals de ridders, maar een eenhoevig alternatief dat hij kort te voren had geleend. Met dit hulpstuk fladderde hij om zijn tegenstander heen en bracht deze in grote problemen. Helaas bleek hij nog niet alle finesses onder de knie te hebben, waardoor beide mannen tenslotte tegelijk ter aarde stortten (5-1).
Jumping Johnny beleefde een gemakkelijke avond. Hij wist al gauw het wapen van zijn tegenstander te ontfutselen, waarna hij langzaam maar zeker zijn opponent in verdrukking bracht. Uiteindelijk was het genadeschot in de kille avondlucht te horen (6-1).
Brute Bertus was door het spectaculaire geweld om hem heen zo afgeleid, dat hij vergat zijn geringe overwicht op zijn Franse opponent te verzilveren. Hierdoor gaf hij hem kans te ontsnappen(6½-1½).
Toen de rust op het slagveld was wedergekeerd keken de overwinnaars verbaasd om zich heen. “Op naar Papendrecht”, werd er voorzichtig geroepen, maar eerst moest de overwinning gevierd worden. En het bleef nog lang onrustig aan de oevers van de Oude Maas….
