Auteur: Bert Drolenga

Dit jaar belooft de strijd in de klasse 1B een zeer spannende aangelegenheid te worden. Maar liefst 6 van de 8 teams hebben een gemiddelde rating van ergens in de 1880 waardoor de bilspieren het gehele seizoen aangeknepen moeten worden.
De eerste ronde tegen PASCAL 1 was hiervan een goed voorbeeld. Gelukkig konden we beginnen met een ruime 2-0 voorsprong. Steef en André hadden namelijk hun vooruit gespeelde partij gewonnen, beiden na taaie strijd.

(meer…)

In de laatste ronde van het seizoen stond kampioenskandidaat Sliedrecht 2 op het programma. Op donderdag 26 maart traden we vrijwel volledig aan, alleen André was vervangen door Jean Peter, de man in vorm.

Voor ons stond er niets mee op het spel, voor Sliedrecht des te meer: winst of gelijkspel betekende voor hen het kampioenschap.
We gingen niet met lood in onze schoenen naar Sliedrecht. Gekscherend hadden we van te voren gedroomd over grote sommen smeergeld, maar aangezien deze niet werden aangeboden besloten we vol voor de overwinning te gaan.

(meer…)

Op maandag 2 maart was het weer tijd voor een belangrijk examen voor het eerste team.
Aangezien veel teams dicht bij elkaar stonden betekende winst vrijwel zeker klassenbehoud, een gelijkspel vol aan de bak en verlies helemaal met de billen bloot.
Spijkenisse 3 stond na 5 ronden een half bordpuntje onder ons.
Het werd daarom een lange en gelijkwaardige strijd, waarin de factoren geluk en tijd van doorslaggevende betekenis bleken te zijn.

Onze eerste meevaller was de snelle overwinning van Bert. Ik zette in een Siciliaan mijn damepaard weer eens op het verkeerde veld, waarna wit meteen ten aanval kon trekken. In een overmoedige bui lette hij even niet op, waarna binnen no time drie witte pionnen in de doos verdwenen. Dameruil deed de deur op slot (1-0).

(meer…)

Op maandag 2 februari stond de achtpuntenwedstrijd tegen SO Rotterdam 3 op het programma. Dit team staat stijf onderaan in onze klasse, dus we achtten ons vooraf kansrijk op de acht-maal-acht velden.
Toch is een gemakkelijke winst natuurlijk een heel andere zaak……

Een grote meevaller was de snelle overwinning van Bart die aan een hoog bord vooruit had gespeeld. Al na acht kwartier spelen kon hij Tjerk-Peter appen: “Ha Tjerk, ik heb om 10 uur voor het eerste punt gezorgd. Hij zag een dubbele aanval over het hoofd, dus ik won een volle toren. Meer kan ik niet doen. Jullie mogen de kill geven. Groeten Bart”.
Dat was dus 1-0.

(meer…)

Op woensdag 17 december stond SOF/DZP 1 op het menu.
Vooraf leek het een kansrijke wedstrijd, vandaar de optimistische 5-3-voorspelling van Tjerk-Peter. Niets bleek minder waar, al hoewel de voortekenen zeer gunstig waren.

Feike had namelijk vooruitgespeeld en na een taaie strijd gewonnen (1-0). Bovendien won Iroy op de wedstrijddag al na 3 kwartier een gaf de tegenstander van Bart zomaar een paard weg. Dat was dus feitelijk 3-0 voor ons. Maar de overige partijen beloofden weinig goeds…

(meer…)

Op maandag 17 november traden Generaal De Bruijn en zijn manschappen aan voor een herhalingsoefening. Op het programma stond een verrassingsaanval op het bolwerk Nieuwerkerk aan den IJssel, met als doel een vergelding voor de 5½-2½ nederlaag van een jaar eerder.

De verkenners Steef en Bart waren vooruit gestuurd voor een grondige verkenning.
Steef sneefde vroegtijdig nadat hij in gewonnen positie een manoeuvre overzag en een winnende aanval over zich heen kreeg. Bart herhaalde deze tactiek gelukkig maar half. Ook hij kwam gewonnen te staan, kon een dame tegen een toren winnen, maar raakte toen de draad van het verhaal kwijt. Hij ontsnapte met een blauw oog.

(meer…)

Op dinsdag 28 oktober deed het eerste team Dordrecht aan als onderdeel van haar wereldtournee.

Steef had voor de muziek uit gespeeld en behaalde a capella een regelmatige remise (½-½).

We speelden in het prachtige muziekcentrum Jubal, dat volledig was uitverkocht. Honderden groupies versperden de ingang, maar onze toppers hadden hier geen aandacht voor: er moest gewonnen worden!
Zoals verwacht werd het een bloedstollend concert. De muziekstukken vlogen over het bord en menig speler kwam in ademnood.
Zo halverwege de avond gaf mijn plus-min-lijstje een 5-3 nederlaag voor ons aan. Eigenlijk stond alleen Bert goed, maar Feike, Iroy, en vooral Tjerk-Peter bliezen een zware partij.

De laatste, Tjerk-Peter dus, speelde een paar octaven te laag. Hij kwam tegen zijn snel spelende tegenstander al rap een pion, mineure stelling en heeeel veeeel minuten achter. Op een gegeven moment stonden beide klokken op 0,59. Alleen bij Tjerk-Peter waren het seconden en bij Victor minuten. In het toreneindspel bleef Victor fortissimo spelen. Te fortissimo. Tjerk-Peter slaagde er miraculeus in om de witte koning mat te zetten. Een wel heel belangrijk puntje (1½-½).
Bert breidde de voorsprong uit. In een Schots partituur blies mijn tegenstander op de 10e zet een valse c-noot. Hierdoor kon ik hem langzaam maar zeker wegblazen en een beslissende aanval opbouwen en (2½-½).

———————–

Feike stond volgens mij dus moeilijk, maar hijzelf zei dat het allemaal wel meeviel. In ieder geval kreeg hij een zware aanval over zich heen, maar wist voldoende tegenkansen te arrangeren tegen de zwarte koning. Remise dus (3-2).

De overwinning kwam dus inzicht, maar het was zeer de vraag of deze haalbaar was in de resterende 3 partijen.
Iroy opende te pianissimo en kreeg een dubbele aanval over zich heen: zowel op de koningsvleugel als door het centrum. Hij moest een kwaliteit geven, maar in gewonnen stelling gaf zijn tegenstander ineens zijn voordeel weg. Iroy harkte het punt snel en pijnloos binnen (4-2).

———————–

Aan Robbert de schone taak het beslissende halfje te scoren. Hij had vlak na de opening ruimtevoordeel, maar beroerde daarna een aantal verkeerde snaren. Deze resulteerden in een beslissend kwaliteitsverlies (4-3).
Dan André maar. In een Konings-Indiër viel hij aan op de koningsvleugel, terwijl zijn tegenstandster zoals gebruikelijk de centrale pedalen indrukte. Haar aanval kwam eerder en André dus in de problemen. Het eindspel van loper + 6 pionnen (wit) tegen loper + paard + 3 ponnen (André) zag er verloren uit. Wit liet echter toe dat André het paard kon offeren tegen een paar pionnen, zodat remise onvermijdelijk was. Bizar was het feit dat zij niet op de hoogte bleek van het scoreverloop en de remise zelf voorstelde.
Hiermee ging André opgelucht akkoord en was de wedstrijd voor ons gewonnen! (4½-3½).

Al met al een gelukkige overwinning, die straks wel eens heel belangrijk zou kunnen zijn.

Op maandag 29 september debuteerden we in de openingswedstrijd van het seizoen.
We speelden immers allemaal voor de eerste keer in de nieuwe combinatie Barendrecht / IJsselmonde. Dit keer zelfs aangevuld met een toetje uit de Hoeksche Waard, aan bord 8.

Ten opzichte van het vorige seizoen zijn Robert, Jean-Peter, en John vervangen door de IJsselmonders Iroy en Steef en het jeugdtalent Bart. Bart is meestal verhinderd op de maandag en Ed viel dit keer voor hem in.
Ons team is hierdoor behoorlijk versterkt, waardoor het mogelijk moet zijn om ons met een ruimere marge te handhaven dan afgelopen twee seizoenen.
De vuurdoop voor onze nieuwe combinatie vond plaats tegen het sterke HZP Schiedam. Qua rating iets sterker dan ons, vooral aan de topborden.

De avond begon voor ons inktzwart. André was het afgelopen seizoen als laatste klaar, dit keer opende hij het bal. Helaas was dit niet het enige verschil met afgelopen seizoen. André beleeft namelijk een inktzwart begin van het seizoen en bevestigde dit door al snel een stuk weg te geven (0-1).
Bert kreeg met zwart een gesloten Siciliaan op het bord. Zijn voorzichtige tegenstander probeerde langzaam wat initiatief te ontwikkelen, maar erg veel stelde het niet voor. Het evenwicht werd nimmer verbroken. Achteraf een gemiste kans voor Bert, want hij was bijna de enige zwartspeler die niet won (½-1½).
Ed had dit met wit beter in de gaten. Hij had in een wederom gesloten Siciliaan steeds een licht voordeel, maar vertrouwde het niet helemaal en nam genoegen met remise. Terecht, gezien de zwarte overheersing deze avond (1-2).
Feike mocht aantreden tegen John van Baarle, een Fide-meester die zo‘n dertig jaar geleden tot de subtop van Nederland behoorde. En wat doe je dan met zwart? Je speelt gewoon het dubieuze Albin’s tegengambiet en wint vervolgens fraai. Ik snapte niets van de partij, dus speel hem zelf maar na (2-2).

———————–

Bij deze 2-2 tussenstand zag het er naar uit dat de spanning nog meer zou oplopen. Iroy stond misschien op het bord gelijk, maar was in zware tijdnood en Tjerk-Peter had het ook niet gemakkelijk. Beiden speelden met de witte stukken, dus het zij hun vergeven. Steef en Robbert stonden met zwart (uiteraard) beter, zodat een 4-4 gelijkspel in het verschiet lag.

Steef won inderdaad. Hij had al snel een pion gewonnen en wist het initiatief te behouden. De witspeler kwam de gehele partij niet onder de zwar(t)e druk uit. Zie de partij (3-2).

———————–

Tjerk-Peter kreeg te maken met een sterke loper op b7 die zijn koning belaagde. Hij verergerde de situatie door twee vergiftigde zwarte pionnen te snoepen. Dit kostte hem een loper. Hij kreeg hiervoor weliswaar 3 pionnen terug, maar zwart had het initiatief en won vrij geruisloos (3-3).
Iroy zat de gehele avond op z’n gemak tegen een Franse doorschuiver aan te kijken. Door de ineengeschoven pionnenformaties was de bewegingsruimte voor beide partijen beperkt. Iroy deed zijn best de boel op scherp te zetten, maar dacht daar wel erg lang over na. Op een gegeven moment had hij nog 4 minuten tegenover 40 minuten voor zijn tegenstander. Hoewel de stelling op het bord nog lang in evenwicht bleef, werd het tijdgebrek toch fataal (3-4).
Aan Robbert de schone taak de stand weer gelijk te trekken. Na alweer een gesloten Siciliaan wist hij het zwarte voordeel met actief spel om te zetten in pionwinst. Later kwam er nog een tweede boer bij. In de tijdnoodfase werden hele en halve punten aangeboden, maar niet verzilverd. Uiteindelijk trok Robbert aan het langste eind en was het eerste matchpunt binnen (4-4).

Een bloedstollende wedstrijd was het dus, met een terecht gelijkspel tegen een zeer sterke tegenstander. Ik ben geen zwartkijker als ik zeg dat dit een veelbelovend begin voor onze nieuwe combinatie was!

Ja, ik zal handhaven.
Dat was het gehele seizoen al ons credo: handhaving in de eerste klasse.
We konden dit voornemen uit laten komen door onze laatste wedstrijd te winnen tegen het al veilige Onésimus.
Iedere overwinning zou volstaan, we stonden immers 3 bordpunten voor op WSV.
We hadden gelukkig al vaker met dit laatste-ronde-bijltje gehakt.
Want wie herinnert zich niet het mat van Robbert met drie seconden op de klok, waardoor we ons vorig seizoen op het nippertje handhaafden? En twee jaar geleden toen we in de laatste rond kampioen werden van de 2e klasse door een miraculeuze zege van Jean-Peter?

Dit keer hadden we superjoker Leo aan boord als invaller voor de helaas nog steeds niet fitte Rien. We begonnen dus vol goede moed aan deze laatste beproeving van het seizoen.

Robbert wist zich als eerste te handhaven. Geheel tegen zijn gewoonte in was hij als eerste klaar. In een symmetrische opening wist hij de symmetrie te handhaven, waarna de snelle puntendeling onvermijdelijk bleek (½-½).
Vervolgens was bijna naamgenoot Robert klaar met zijn partij. In een Slaaf had hij aanvankelijk voordeel, maar verlies van een pion deden de kansen keren. Robert wist lange tijd de remisemarge te handhaven, maar dit kostte hem wel veel tijd. De vlag was onverbiddelijk (½-1½).
Leo zou Van Praag niet zijn als hij niet voor de nodige ophef zorgde. Hij kwam in zijn kenmerkende stijl al in een oogwenk straal verloren te staan, maar vocht taai terug en wist zich lang te handhaven. Zo lang, dat zijn tegenstander de weg helemaal kwijtraakte. Net als zijn dame. Leo nam het presentje dankbaar aan, maar pakte het niet uit. Integendeel, hij bood in gewonnen stelling remise aan. Zo wilde hij niet winnen (1-2).

Ook Jean-Peter deelde het punt. Hij probeerde eerst een koningsvleugel op te zetten, maar toen deze werd dichtgeschoven switchte hij naar de damevleugel. Hier vond hetzelfde tafereel plaatst, waarna de handen gehaafd konden worden (1½-2½).

Zo halverwege de score leek een kleine overwinning in het verschiet. Feike, André en Bert stonden beter, terwijl Tjerk-Peter op remisekoers lag.

Feike won inderdaad en handhaafde hiermee zijn topscorerschap. Hij had snel een grote ontwikkelingsvoorsprong opgebouwd en won een stuk. Vervolgens wikkelde hij geroutineerd af naar een gewonnen pionneneindspel. Als je hem zo ziet spelen ziet schaken er wel heel erg gemakkelijk uit (2½-2½):

———————–

Bert was al volgende klaar. Voor de eerste keer dit seizoen kwam ik met voordeel uit de opening. Maar ja, win maar eens een gewonnen partij! Het lukte mij in ieder geval niet, mijn tegenstander kon zich handhaven en kwam weer terug in de partij.
In betere stelling volgde hij het goede voorbeeld van Leo en bood remise aan. An offer I could not refuse (3-3).

Langzaam groeide de wedstrijd naar een spannend apotheose.

Tjerk-Peter vocht na een Schotse opening verwoed om het centrum. Beide partijen wisten geen voordeel te behalen, ook al leek Tjerk-Peter in de problemen te komen. De remisemarge werd gelukkig gehandhaafd, ook na lang zwoegen (3½-3½).

En natuurlijk moest de laatste partij de beslissing brengen. Waarom verbaas ik me niet?

Ditmaal mocht André de finale spelen. Hij had na de opening een fijne stelling waarin hij lang grote druk op de zwarte stelling kon handhaven. Zwart wist zich hier langzaam maar zeker aan te onttrekken, wat hem veel tijd kostte. André kwam in kleine problemen, maar de klok redde hem. De torenwinst was een bonus, maar had hij eigenlijk al niet meer nodig (4½-3½).

Een kleine, maar beslissende overwinning.
WSV moest nu met minimaal 7½-½ van Krimpen ad IJssel winnen om ons voorbij te gaan op de ranglijst. Ze kwamen tot 5-3, dus volgend jaar spelen we weer in de eerste klasse!!