Blog

Ja, ik zal handhaven.
Dat was het gehele seizoen al ons credo: handhaving in de eerste klasse.
We konden dit voornemen uit laten komen door onze laatste wedstrijd te winnen tegen het al veilige Onésimus.
Iedere overwinning zou volstaan, we stonden immers 3 bordpunten voor op WSV.
We hadden gelukkig al vaker met dit laatste-ronde-bijltje gehakt.
Want wie herinnert zich niet het mat van Robbert met drie seconden op de klok, waardoor we ons vorig seizoen op het nippertje handhaafden? En twee jaar geleden toen we in de laatste rond kampioen werden van de 2e klasse door een miraculeuze zege van Jean-Peter?

Dit keer hadden we superjoker Leo aan boord als invaller voor de helaas nog steeds niet fitte Rien. We begonnen dus vol goede moed aan deze laatste beproeving van het seizoen.

Robbert wist zich als eerste te handhaven. Geheel tegen zijn gewoonte in was hij als eerste klaar. In een symmetrische opening wist hij de symmetrie te handhaven, waarna de snelle puntendeling onvermijdelijk bleek (½-½).
Vervolgens was bijna naamgenoot Robert klaar met zijn partij. In een Slaaf had hij aanvankelijk voordeel, maar verlies van een pion deden de kansen keren. Robert wist lange tijd de remisemarge te handhaven, maar dit kostte hem wel veel tijd. De vlag was onverbiddelijk (½-1½).
Leo zou Van Praag niet zijn als hij niet voor de nodige ophef zorgde. Hij kwam in zijn kenmerkende stijl al in een oogwenk straal verloren te staan, maar vocht taai terug en wist zich lang te handhaven. Zo lang, dat zijn tegenstander de weg helemaal kwijtraakte. Net als zijn dame. Leo nam het presentje dankbaar aan, maar pakte het niet uit. Integendeel, hij bood in gewonnen stelling remise aan. Zo wilde hij niet winnen (1-2).

Ook Jean-Peter deelde het punt. Hij probeerde eerst een koningsvleugel op te zetten, maar toen deze werd dichtgeschoven switchte hij naar de damevleugel. Hier vond hetzelfde tafereel plaatst, waarna de handen gehaafd konden worden (1½-2½).

Zo halverwege de score leek een kleine overwinning in het verschiet. Feike, André en Bert stonden beter, terwijl Tjerk-Peter op remisekoers lag.

Feike won inderdaad en handhaafde hiermee zijn topscorerschap. Hij had snel een grote ontwikkelingsvoorsprong opgebouwd en won een stuk. Vervolgens wikkelde hij geroutineerd af naar een gewonnen pionneneindspel. Als je hem zo ziet spelen ziet schaken er wel heel erg gemakkelijk uit (2½-2½):

Bert was al volgende klaar. Voor de eerste keer dit seizoen kwam ik met voordeel uit de opening. Maar ja, win maar eens een gewonnen partij! Het lukte mij in ieder geval niet, mijn tegenstander kon zich handhaven en kwam weer terug in de partij.
In betere stelling volgde hij het goede voorbeeld van Leo en bood remise aan. An offer I could not refuse (3-3).

Langzaam groeide de wedstrijd naar een spannend apotheose.

Tjerk-Peter vocht na een Schotse opening verwoed om het centrum. Beide partijen wisten geen voordeel te behalen, ook al leek Tjerk-Peter in de problemen te komen. De remisemarge werd gelukkig gehandhaafd, ook na lang zwoegen (3½-3½).

En natuurlijk moest de laatste partij de beslissing brengen. Waarom verbaas ik me niet?

Ditmaal mocht André de finale spelen. Hij had na de opening een fijne stelling waarin hij lang grote druk op de zwarte stelling kon handhaven. Zwart wist zich hier langzaam maar zeker aan te onttrekken, wat hem veel tijd kostte. André kwam in kleine problemen, maar de klok redde hem. De torenwinst was een bonus, maar had hij eigenlijk al niet meer nodig (4½-3½).

Een kleine, maar beslissende overwinning.
WSV moest nu met minimaal 7½-½ van Krimpen ad IJssel winnen om ons voorbij te gaan op de ranglijst. Ze kwamen tot 5-3, dus volgend jaar spelen we weer in de eerste klasse!!

Dankzij een zwaarbevochten 4,5-3,5 overwinning op Onesimus hebben we gisterenavond met het eerste team degradatie kunnen voorkomen. We nemen althans aan dat er donderdag geen hele gekke dingen gebeuren in Waddinxveen en dat onze voorsprong van 2 matchpunten en 7,5 bordpunten op WSV dus voldoende is.
Het bleef tot het laatste moment spannend, maar bij een stand van 3-3 wist eerst Tjerk-Peter een remise uit het vuur te slepen, waarna André het laatste punt binnen boord haalde. We wachten het verslag van Bert met spanning af. Hopelijk zonder onverwachte climax.

Op 24 februari was onze ontmoeting met mede-massakamper Ridderkerk 2. Tevens de hekkensluiter van klasse 4a.

Zoals inmiddels gewoon speelde Bart vooruit op 13 februari. D’r was iets met die datum. Ik kan pas later op de avond de partij bekijken en het zag er goed uit voor Bart met een vrijpion in het centrum. Echter spoken, leeuwen en tijgers streden om een plekje op de voorste rij in het hoofd van Bart. Daardoor kreeg Bas vrijgeleide om zijn dame de gelederen van Bart’s stelling binnen te manoeuvreren, daar waar dwingen tot dameruil beter was geweest. Toen de dame(mol) eenmaal binnen was, was er geen houden meer aan. Dit in combinatie met een snel tikkende klok was de guillotine voor Bart.
Bord 1. Bart Dubbeldam 1544 – Bas Weber 1399 0 – 1

De 24e moesten we even wachten op Bas 2. Daarna konden we los, want we waren inmiddels wel gewend geraakt aan een achterstand.
Ik heb wel alle partijen bekeken, maar ik heb ze niet gezien. Vandaar een wat beknopt verslag.

Wat is dat toch met die concentratie van John? Het leek er even op alsof de tegenstander het die avond zonder tegenstander tegenover zich moest doen. Enkele openingszetten door John en vervolgens was John maar sporadisch aan het bord te zien; sigaretje roken, even wandelen, koffie halen/zetten en bij de andere borden kijken. Toch bleek al snel dat dat onverschillige wel eens negatief zou kunnen aflopen. De tegenstander maakte slim gebruik van de onoplettendheid van John. Gelukkig wist John dat het teambelang voorop moest staan en ging er uiteindelijk toch nog even goed voor zitten. Dit bleek ook wel nodig want zijn tegenstander had inmiddels een behoorlijke druk op de stelling van John weten te creëren. Nadat John zijn kansen had weten te keren mocht er alsnog een mooi punt voor Barendrecht worden genoteerd.
Bord 2. John Bakker 1598 – Raymond de Moré 1405 1 – 0

Ik kwam wat stroef uit de opening, maar zag al snel een mogelijkheid om een pion te winnen. Er was nog een mogelijkheid om een extra pion te winnen met een simpel mat achter de paaltjes. Ik dacht hier wat te gemakkelijk over, in de wetenschap dat Rishie al 40 minuten meer had gebruikt. Rishie doorzag de dreiging goed en zorgde vervolgens voor behoorlijk wat problemen in mijn stelling. Vervolgens stevenden wij langzaam op een remise af. Tsja achteraf…..
Bord 3. Stanley Brabers 1520 – Rishie Jokhoe 1433 ½ – ½

Johan kreeg een wilde Jan tegenover zich. Die rolde een windmolen offensief af. Bij wat kleine foutjes van Johan had dit catastrofale gevolgen kunnen hebben. Gelukkig is Johan niet degene die over één nachtje ijs gaat en Jan niet degene die alle varianten uitwerkt. Hierdoor kon Johan al snel een stuk winnen en daarna volgende de bekende kaartenhuis constructie.
Bord 4. Johan de Weerd 1583 – Jan de Jong 1433 1 – 0

Bij Leo zag ik een bekend fenomeen verschijnen, namelijk open spel. Halverwege zag hij het zelf niet helemaal zitten, totdat hij een centrumpion voorkwam. Leo is natuurlijk een bijtertje en wist deze pion knap naar de overkant te escorteren. Klaar.
Bord 5. Leo van Praag 1531 – Lex van der Linden 1367 1 – 0

Mag je op het 6e bord, met wit, (tegen Ridderkerk 2, met alle respect) je heerlijk uitleven. Dus o.a. zeker niet in tijdnood komen. Als je dan op de zesde zet, t.g.v. een onbegrijpelijke black-out, twee zetten in de verkeerde volgorde speelt, sta je na zes zetten een volle loper achter, zonder enige materiaal compensatie. Gelukkig was er via de open d- en e-lijn enige druk uit te oefenen. Dat hield de tegenstander zodanig bezig, dat toen hij dat heelhuids overleefd had, wat te overmoedig een mataanval inzette die hem een stukverlies (tegen twee pionnen) opleverde.
Daarna leek bij zwart de tank min of meer leeg. Er gebeurde van alles maar daarna bleken er nog een wit paard met twee pionnen tegen twee zwarte pionnen op het boord te staan..Dat was, wonder boven wonder, genoeg voor de witte winst. De vraag die je blijft bezig houden is of je na zes zetten,met een volle loper achter, wel door moet blijven spelen.
In dit geval blijkbaar wel (zeker als je ook nog kampioenskansen wil houden).Bord 6. Tom Godthelp 1554 – Wim van Daalen 1307 1 – 0

Mijn verwachtingen van Joost waren hoog. Met zwart komt het beste in hem boven. Vanaf het begin leek hij toch de witte stukken te hebben. Marc werkte dan ook wel erg mee en al snel kon er een vol stuk in de tas. Daarna was het langzaam uitschuiven.
Bord 7. Joost Mooijweer 1465 – Marc Harreman 1 – 0

Han mocht met Leo van plaats wisselen, want Han wilde heel graag met wit spelen.
Dat konden wij zien, want hij ging er vol in vanuit de startblokken. Alleen was het een beetje als “Blazing saddles”. Gelukkig hervond hij zichzelf na de aanvankelijke teleurstelling dat een snel mat er niet in zat. Daarna keurig afgemaakt.8. Han Pijpers 1579 – Bas Roest 1257 1 – 0

Dit resulteerde in een lekkere overwinning.

Barendrecht 2 1547 – Ridderkerk 2 1372 6½ – 1½

Inmiddels in de wetenschap dat Overschie een sof had en wij aan een 3-5 nederlaag voldoende hebben voor de kampioenstrui, lijkt mij winnen het enige juiste.
Tot de 18e maart gents!!!

Na vijf ronden vonden we ons terug op de 7e plek, een degradatieplaats. Twee punten achter nummer 5 en 6 en vier punten achter nummers 2, 3 en 4. Aangezien er drie teams degraderen uit de 1e klasse is voor klassenbehoud minimaal een 5e plek vereist.
De laatste twee wedstrijden moesten dus gewonnen worden om de HOOP op overleving levend te houden.

En in de zesde ronde tegen Krimpen gebeurde er inderdaad een HOOP.
We traden vrijwel volledig aan, alleen Rien bleek nog niet in staat te spelen en werd vervangen door Han.
Deze Han maakte een snel debuut in het eerste. Hij opende voorzichtig en had de ILLUSIE op tegenspel, maar kreeg een BERG initiatief tegenover zich die alle HOOP snel deed vervliegen (0-1).
Jean-Peter kwam goed uit de opening en had een HELEBOEL ruimtevoordeel. De DROOM op zijn eerste winst vervaagde echter toen zwart er in slaagde VEEL stukken te ruilen. Hierna was remise het hoogst haalbare. Gelukkig is de dubbele rochade hiermee van zijn scorebord (½-1½).
Ook André moest berusten in remise. Zijn jeugdige tegenstander gaf met een BOEL levendig tegenspel goed verweer tegen Andrés acties in het centrum. Remise bleek het logische resultaat (1-2).
De derde remise op rij kwam op het conto van Robert. In een rustige opening probeerde hij het initiatief te nemen, maar zijn jeugdige tegenstander liet hem in die WAAN. De remise was onvermijdelijk (1½-2½).

Met deze tussenstand zag het er niet zo best uit voor ons. Een nederlaag lag in het verschiet, want, Feike stond inmiddels beter, maar Robbert en Bert stonden twijfelachtig en Tjerk-Peter kon alleen maar HOPEN op en groot wonder.

Feike won inderdaad. Hij had de gehele partij het initiatief en STAPELDE een aantal vervelende verzwakkingen op in het zwarte kamp, waaronder een dubbele g-pion. Dit voordeel molk hij vakkundig uit (2½-2½).

Bert kon als volgende douchen. Ik raakte verzeild in een dichtgeschoven stelling waarin mijn tegenstander zich duidelijk VEEL beter op zijn gemak voelde. Gelukkig investeerde hij hiervoor een BERG tijd en op het kritieke moment van incasseren gaf hij mij de kans op tegenspel. Dit resulteerde in stukwinst, hoewel zwart hier een MASSA vrijpionnen tegenover kon stellen. Met de vlag op vallen bood hij nog twee keer remise aan, maar het punt gaf ik natuurlijk niet meer weg (3½-2½).

En vervolgens geschiedde aan bord 4 het GEHOOPTE wonder.
Tjerk-Peter was de gehele partij bestookt door witte offers en stond inmiddels glad verloren. Zijn tegenstander had echter zoveel VERTROUWEN in zijn stelling, dat hij de enige dreiging van Tjerk-Peter over het hoofd zag. Mat was het dramatische gevolg (4½-2½).

En het werd nog mooier voor ons. Ook Robbert kreeg een offer om zijn oren. Zijn koning werd het vrije veld ingestuurd en voor zijn leven werd gevreesd. HOOP doet echter leven en in Robberts geval bestond deze HOOP uit een duivels loperpaar. Uiteindelijk werd wit mat gezet in een eindspel van K+T tegen K+T+L. Dat Robbert nog maar 3 seconden over had verbaast me inmiddels niet meer (5½-2½).

Een gelukkige, maar hele belangrijke overwinning.
Inmiddels zijn we gestegen naar de begeerde 5e plaats en volstaat een overwinning in de laatste ronde.

door Bert Drolenga

Op maandag 11 februari vonden de Olympische Winterbordspelen plaats in Barendrecht. Aangezien deze Spelen voor de eerste keer werden gehouden, beperkte de opkomst zich tot 16 deelnemers.

Van deze 16 hadden zich 2 sportievelingen zich ruim een week eerder bezondigd aan de pre-olympische setting. Feike wist hierin het eerste goud binnen te hengelen. Hoe, dat is alleen hem bekend. Feit is wel dat hij al om 21.45 uur de winst bekendmaakte, dus het punt zal wel in een olympische record zijn binnen geharkt (1-0).

De overige 14 sportievelingen hielden zich wel netjes aan het speelschema.
Wij Barendrechters hoopten op een revanche op het knullige verlies van afgelopen seizoen en Feikes voorsprong gaf hoop op een goede afloop.

Tot 22.00 uur was deze revanche best wel mogelijk. Het stond 1-1 en mijn plusmin-lijstje gaf een klein verlies aan. Een demarrage zou het tij dus nog kunnen keren.

Invaller John had toen al in eigen doel gescoord. In een onschuldige stelling gaf hij zomaar een loper, en dus goud, uit handen (1-1).
Aan de overige borden had Tjerk-Peter een plusje, Robbert, André en Robert stonden gelijk, terwijl Jean-Peter en ik ietsjes minder stonden.

Deze prognose kon direct de medailledoos in, net als de stukken van Tjerk-Peter. Hij had licht voordeel beter tegen de vlaggendrager van WSV. In een stelling met ineengeschoven pionnenformaties probeerde Tjerk-Peter met zijn stel paarden door de vijandelijke stelling te slalommen, maar dit optische voordeel smoorde helaas in het zwarte tegenspel (1½-1½).

Hierna voltrok zich een collectief fiasco.

Robbert stond ietsjes gedrongen. Niets nieuws, dat overkomt hem wel vaker. Een onverwachts loperoffer op h7 echter niet (1½-2½).
Ook Jean-Peter kreeg een stukoffer om de oren. Het einde kwam snel in een explosieve stelling (1½-3½).
Bert bracht het tweede halfje op het scorebord. Mijn tegenstander speelde erg degelijk en gaf me geen kans op initiatief. Een halfje was het logische resultaat (2-4).

Vervolgens dolf Robert het onderspit. Hij kwam met een kien nadeel uit de opening en verspeelde een pion. Het einde liet nog even op zich wachten. Er werd lang gelanglauft, maar op een gegeven moment was de wax op. (2-5).

André was als laatste klaar. Ook hij moest opboksen tegen een wit offensief. Een loper sprong van de grote schans de zwarte stelling binnen, waarna het einde langzaam maar zeker onvermijdelijk kwam. (2-6).

Een dramatisch verlies derhalve, we staan nu één na laatste in het medailleklassement.
Het degradatiespook wordt steeds GROTER.