Categorie: RSB team 1

Barendrecht is dinsdagavond in een spannende uitwedstrijd bij Papendrecht kampioen in 2A geworden. Een gelijkspel volstond, maar uiteindelijk werd het zelfs een kleine overwinning.

Alvast het wedstrijdverloop:

0,5-0,5 Robert
1-1 John
1-2 Feike
2-2 Rien
2-3 Jean-Peter
2,5-3,5 Tjerk-Peter
3-4 Bert (kampioen!)
3,5-4,5 Robbert

De opzienbarendste partij was die van Jean-Peter. Met zwart had hij zich in onderstaande nesten gewerkt. We hadden deze partij in onze gedachten toen al lang opgegeven en onze hoop op andere partijen gevestigd. Maar er voltrekt zich een Papendrechts drama. Wit speelt Tc7?? en kan na Tf8+ opgeven. Wit gaat mat. Ik zou hier heel slecht van slapen.

In het verre verleden was de omgeving van Barendrecht woest en ledig. De enige bewoners die zich er konden handhaven waren wilde barbaren. De oorspronkelijke naam van de huidige plaats was dan ook Barbarendrecht. Deze wilden leefden van de visserij en het beroven van de rijken uit het naburige Ridderkerk, een welvarend vestingstadje. In deze veste woonden de edele ridders die de rijke burgers uit die plaats beschermden.
Dat lukte niet altijd en in 1512 besloten de ridders aan deze, voor hen, vervelende situatie een eind te maken en smeedden plannen de barbaren definitief te verjagen.

Deze slimmeriken waren echter voorbereid op een mogelijke aanval en stuurden een verkenner op pad. Deze verkenner, Ruige Rien genaamd, sloop op een donkere maandagavond het nietsvermoedende Ridderkerk binnen. Na een kort, maar hevig grondgevecht wist hij een belangrijke scalp te veroveren. Hij melde het goede bericht aan zijn vrienden en ging vervolgens met een gerust hart op kruistocht (1-0).

Precies een week later waagden 7 tot aan de tanden gewapende ridders zich in de wildernis om deze gemene overval te wreken. Ze werden daar opgewacht door 7 gespierde barbaren die voor geen enkele bedreiging terugdeinsden.

Rond acht uur in de avond begon de historische strijd. Een van de ridders was zo dom geweest zijn jonkvrouw mee te nemen als afleidingsmanoeuvre, maar Slimme Jean wist hier wel raad mee. Hij vermeed de slagen van de ridder en schaakte de schone dame en passant in een oogwenk. Nog lang kon men haar kreten horen aan de oevers van de Oude Maas (2-0).
Rauwe Robbert was iemand die zijn naam alle eer aandeed. Hij hield wel van een stevig robbertje vechten. Zijn tegenstander probeerde indruk te maken en te promoveren, maar Robbert pareerde alle dreigingen en hielp hem naar de eeuwige jachtvelden (3-0).

Aanvoerder Flinke Feike had het inmiddels zwaar te verduren. Zijn tegenstander leek wel over tien swaarden te beschikken en belaagde hem van alle kanten. Flinke Feike had alleen beschikking over een geïsoleerde lans van 2 meter. Pas na veel schijnbewegingen zag hij kans dit wapen effectief te gebruiken en stootte de lans diep in het lichaam van zijn tegenstander (4-0).
Rustige Robert was een uitzondering onder de wilden. Ondanks zijn wilde uiterlijk ging hij met veel overleg te werk. Zijn grondgevecht tegen een Siciliaanse ridder kostte hem dan ook zeeën van tijd. Zijn opponent deed plotseling een wanhoopsaanval die beiden tegelijk deed sneuvelen (4½-½).

Hiermee was de overwinning van de barbaren binnen. De ridders raakten in paniek en sloegen op de vlucht. De wilden waren echter onverzadigbaar en wilden nog meer bloed zien. Zij joegen de vluchtende ridders achterna.

Trotse Tjerk was de enige wilde die over vervoer kon beschikken. Geen paard, zoals de ridders, maar een eenhoevig alternatief dat hij kort te voren had geleend. Met dit hulpstuk fladderde hij om zijn tegenstander heen en bracht deze in grote problemen. Helaas bleek hij nog niet alle finesses onder de knie te hebben, waardoor beide mannen tenslotte tegelijk ter aarde stortten (5-1).
Jumping Johnny beleefde een gemakkelijke avond. Hij wist al gauw het wapen van zijn tegenstander te ontfutselen, waarna hij langzaam maar zeker zijn opponent in verdrukking bracht. Uiteindelijk was het genadeschot in de kille avondlucht te horen (6-1).
Brute Bertus was door het spectaculaire geweld om hem heen zo afgeleid, dat hij vergat zijn geringe overwicht op zijn Franse opponent te verzilveren. Hierdoor gaf hij hem kans te ontsnappen(6½-1½).

Toen de rust op het slagveld was wedergekeerd keken de overwinnaars verbaasd om zich heen. “Op naar Papendrecht”, werd er voorzichtig geroepen, maar eerst moest de overwinning gevierd worden. En het bleef nog lang onrustig aan de oevers van de Oude Maas….

Op maandag 16 januari traden we met zes ijzervreters aan in Vlaardingen voor de vijfde wedstrijd van het seizoen. Rien en John hadden een week eerder vooruitgespeeld om in Wijk aan Zee hun jaarlijkse portie staalpillen te halen bij Tata Steel. Beiden hadden met zwart remise gehaald.
Ook Feike, Tjerk-Peter en Robbert waren bij deze uitdeling geweest. Robert, Bert en Jean-Peter niet, zij waren er al voor behandeld.

En zo begonnen de Mannen van Staal, de Archies zogezegd, aan hun missie de eerste plaats te behouden. Het duurde even voordat er tekening in de strijd kwam. Zo halverwege de avond schommelden de meeste partijen rond de remisemarge, daarna was het pleit echter snel beslecht.

Robbert opende het bal. Na een mislukte Franse opening bleef hij met wit zitten met een geïsoleerde d-pion, die werd belaagd door de zwarte stukken. Wij vreesden voor Robberts leven, maar met een stalen gezicht speelde hij rustig door totdat hij door een dodelijke penning een stuk won (1-2).

Tjerk-Peter volgde zijn goede voorbeeld. Na een gesloten Siciliaan speelde hij met zwart aktief op ruimtevoordeel. Dat bestaalde zich uit toen alle stukken waren geruild en het pionneneindspel gemakkelijk gewonnen bleek (1-3).

Het volgende punt werd binnengehaald door ondergetekende, Bert dus. Ondanks het ijzergebrek slaagde ik er toch in het initiatief te nemen en de zwarte koning in het centrum te houden. Een paard fungeerde als breekijzer om vijandelijk stelling te slechten, waardoor het zwarte loperpaar niet aan lopen toe kwam. Een grafzet bespoedigde het einde (1-4).

Robert manifesteerde zich als de gentleman van de avond. Met aktief spel wist hij een kwaliteit en een pion te winnen. Helaas kostte dit hem te veel tijd, waardoor hij geen ijzer met handen wilde breken en liever remise aanbod om de 2 matchpunten veilig te stellen. Uiteraard werd deze geste dankbaar geaccepteerd (1½-4½).

De 2 matchpunten waren dus in de knip, nu was het zaak zoveel mogelijk bordpunten te scoren.
Met goede stellingen van Jean-Peter en Feike hadden we 2 veelbelovende ijzers in het vuur.

Helaas bleek dat voor Jean-Peter toch niet zo te zijn. Hij bouwde met ijzeren discipline aan een duurzaam initiatief en wist de zwarte koning op de tocht te zetten. Maar ja, hij is dit seizoen niet in vorm en dan slaat de stellingspech ook nog eens toe. Op het moment dat JP wilde oogsten bleek een zwarte krachtzet een te heet hangijzer te zijn. Het was meteen geforceerd uit (2½-4½).

Aan de andere kant van het vorm-spectrum zit momenteel Feike. Alles wat hij aanraakt veranderd in staal. Ook hij bouwde voorzichtig aan een duurzaam initiatief. Eerst even lekker tegenstander pesten op de damevleugel en dan gauw met zijn ijzeren-dame op bezoek bij de koningsvleugel. Daar drong zij met ijzeren hand vernietigend binnen (2½-5½).

Op naar Ridderkerk!

… dat het eerste afgelopen maandag met 5,5-2,5 heeft gewonnen van Het Houten Paard. Hoe dat zo heeft kunnen lopen lezen we binnenkort.

Het 1e achttal droomt dit seizoen van overgang naar een sterke, 1e klas, neuro, maar na de voor ons gebruikelijke aarzelende start gingen er al stemmen op terug te keren naar de gulden.
De derde onderhandelingsronde, in en tegen Krimpen 4, zou belangrijk worden.

De 2 ambassadeurs die werden vooruitgestuurd, Bert op 4 en John op 8, kwamen terug met positief nieuws: beide remise, met zwart (!), de toon was gezet.

Maandagavond 14-11 moest het gaan gebeuren. Voorzitter Tjerk-Peter ging op 2 voor in de strijd. Zijn gesprekspartner verbloemde zijn zwakkere economie met grote afruil en dus snelle remise.
De rest van de borden leek gelijk tot beter en zelfs duidelijk beter.

Ikzelf, Jean-Peter op 7, geweldig uitgangspunt, speelde er lekker op los, vergat echter belasting te innen en toen stortte de stelling in als de griekse economie.
Als straf verslag schrijven en, na 3 opeenvolgende nullen, dreigende uitzetting uit de euro.
2,5-1,5 achter, komplete mislukking van de euro-top dreigde.
Rien op 5 bracht wat kwaliteit in de onderhandelingen maar zijn tegenstander ontsnapte met eeuwig handenschudden.
Robert op 6 voer gedegen gesprekken, en handelde af naar eindspel met pion meer, maar ook hier een ontsnapping, 3,5-2,5 achter, nog 2 te gaan.
Robbert op 3 kwam met dreigende argumenten, een flinke kapitaalinjectie gaf weer hoop, eindspel met loper meer werd vakkundig afgewikkeld, 3,5-3,5.
En toen onze minister-president Feike op 1, ogenschijnlijk een impasse, maar op zijn bekende wijze weet hij miniem voordeel uit te buiten en in de laatste minuten, met enig bluf, pion te laten promoveren. De buit is binnen, de euro leeft nog. OP NAAR DE NEURO!!!

Het is een bekend fenomeen: je hebt nog nooit zo gewonnen gestaan en dan bega je de blunder uit je ergste nachtmerrie. Wat doe je dan? Je kunt een kreet van verbijstering uitslaan, je handen ten hemel heffen en onder de toevoeging “zo heb ik er geen zin meer in” meteen opgeven. Iets dergelijks maakte ik vrij recent nog mee in een teamwedstrijd, toen mijn tegenstander in een niet eens zo beste stelling onverwachts afscheid moest nemen van een pion. Zelf ben ik ook vrij goed in het maken van blunders, maar probeer mijn afschuw daarover te bewaren tot na de partij. In een teamwedstrijd staat het belang van het team voorop, dus moet je je over teleurstellingen heenzetten. De onderstaande stelling ontstond in de partij van Coen van Baren (CE) tegen Feike Liefrink. Na 36. …, Te8 dacht ik vrij aardig te staan. Na 37. Lh3 speelde ik a tempo 37. …, Td6?? om mij na 38. Te5 te realiseren dat ik daarmee een prachtige stelling om zeep had geholpen. Door de stand in de wedstrijd moest ik winnen, dus was er geen tijd om bij de pakken neer te gaan zitten. Soms lacht het geluk je dan toch nog toe en maakt je tegenstander ook fouten. Na 38. …, Dd8 39. Dxe4, Txe5 40. Dxe5, Td1 41. Df5, g6 42. Dc8, Dxc8 43. Lxc8, Tb1 bleek voor wit het paard en de partij niet meer te redden.

In de eerste ronde werden veel gelijke spelen als eindresultaat genoteerd door de teams, zo ook door ons.
Eens kijken of ons seizoensdebuut op het thuisfront tegen Charlois Europoort 6 daar verandering in kan brengen.
Robbert heeft in de vorige eeuw al eens de degens mogen kruizen met de heer Van Calmthout bij zijn voorgaande club tijdens het Volmac Open. In de huidige partij kwam het scandinavisch op het bord, lijfvariant van de tegenstander. Beiden zetten het zo solide mogelijk op en na een grootscheepse afruil werd tot remise besloten.
Na een korte analyse bleek er al tekening in de strijd te zijn gekomen.
Bij het bord van Tom klonk gekraak. Het gebouw was hier bezig in te storten. En er was niet veel tijd meer over voor noodmaatregelen.
Bij Jean-Peter zag het er toch niet lekker uit, flinke materiele achterstand, gaten in de stelling en een lastige penning. Op knappe wijze wist hij echter het bord in vuur en vlam te zetten. Het was opeens een en al dynamiek. Snijdende lopers nodigden uit tot een bezoekje aan de koning. Na de schermutselingen bleef voor Jean-Peter een eindspel over met een pion minder wat uiteindelijk verliezend bleek.
Tjerk-Peter was in volle strijd verwikkeld met een aanzienlijk voordeel op de klok. Zijn tegenstander benutte de weinige tijd om het Tjerk-Peter zo lastig mogelijk te maken. Veel stukken gingen van het bord. Met wat onverwachte zetten in diens tijdnood wist Tjerk-Peter zijn tegenstander handig pootje te lichten.
(meer…)

Het eerste heeft ook zijn tweede wedstrijd gelijk gespeeld. Ook nu ging het niet gemakkelijk. Robbert was als eerste klaar dus die zit nu te broeden op een smeuïg verslag. Onze tegenstander was dermate in zijn nopjes met het resultaat – en terecht, laat dat gezegd zijn – dat hun kant van het verhaal al lang en breed op de website van deze Oude Dame van Zuid te lezen valt. Robbert, doe er een schepje bovenop!

Donderdag 29 september. Dit jaar moet het eindelijk maar eens gebeuren. Het eerste moet kampioen worden van klasse 2A en daarmee promotie naar de eerste klasse afdwingen. Kijkend naar de tegenstanders moet dat zeker mogelijk zijn. De belangrijkste concurrenten zijn Papendrecht/Alblasserdam en de fusievereniging Ridderkerk (Eeuwig schaak en Lombardijen). Deze tegenstanders krijgen we pas in de laatste 2 ronden tegen. Dus tot de zesde ronde mag er geen punten worden verspeeld. Qua gemiddelde rating heeft Barendrecht 1 zelfs de hoogste rating.
Ridderkerk had inmiddels 1 punt gemorst door een gelijkspel tegen Krimpen a/d IJssel 4 en P/A had gewonnen van Charlois Europoort 6.

De partijen van Jean-Peter op bord 2 en Robert op bord 5 waren vooruitgespeeld. Op bord 5 speelde Robert een puike wedstrijd. Zijn pluspion was uiteindelijk doorslaggevend. Op bord 2 moest Jean-Peter met een pion minder, in wederzijdse tijdnood, het punt aan zijn tegenstander laten.
Met een tussenstand van 1-1 togen we naar Asthapada te Hoogvliet. Tom kwam later op de avond langs als toeschouwer.
Op bord 2 kreeg Tjerk-Peter het Frans tegen, dat niet zo goed werd behandeld door de tegenstander. Tjerk-Peter kreeg 2 lopers + 2 pionnen voor een toren en winst was daarna een kwestie van tijd. Blijkbaar had Asthapada een tactische opstelling, want de speler met de laagste rating kwam tegenover Feike te zitten (600 Elopunten verschil!). Feike kwam een stuk voor te staan en even later stond zijn tegenstander mat. Om 22:30 stonden we weliswaar met 1-3 voor, maar de overige borden zagen er onduidelijk tot zorgwekkend uit. Rien speelde op bord 8 een draak (Sicilaanse) van een partij en stond 2 pionnen achter. John, op 7, had veel tijdsachterstand. Bert op bord 4 stond weliswaar een pion voor, maar had qua ontwikkelingsachterstand zeker niet voldoende compensatie. Robbert op bord 6 stond gelijk en had lopers van ongelijke kleur.

Op een gegeven moment had John nog maar een kwartier over terwijl zijn tegenstander nog 5 kwartier tot zijn beschikking had. De partij stond wel volkomen gelijk. Het remise aanbod van de tegenstander werd vanzelfsprekend zonder aarzelen door John geaccepteerd. Bert had een heel tijd staan keepen en dacht zich eindelijk een beetje te kunnen ontworstelen. Precies op dat moment deed zijn tegenstander de krachtzet Lxb7+!! en alle stukken hingen. Bert liep rood aan en gaf meteen op. Nadat bij Rien de torens van het bord gingen, kon hij met 2 pionnen achterstand ook opgeven. Tussenstand 3,5-3,5.
Alles hangt af van de laatste partij van Robbert. Alle toeschouwers dachten dat Robbert een dame + stuk tegen 2 torens kon winnen. Maar niets van dat was waar. Zijn tegenstander had net iets dieper gerekend en won een kwaliteit. De tijdnoodfase brak aan en Robbert had nog 1,5 minuut terwijl zijn tegenstander nog maar 1 minuut had. Na ongeveer 10x zetherhaling keken ze elkaar in de ogen en besloten tot remise. Eindstand 4-4.
Een gelijkspel was vooraf niet ingecalculeerd, maar al met al zijn we beter gestart dan vorig jaar. Vorig jaar begonnen we namelijk met een verlies tegen Zwijndrecht 1. Dus wie weet …

Het eerste is gisterenavond met de schrik vrij gekomen bij Ashtapada. Op de valreep werd het 4-4. Hoe dat ging vernemen we binnenkort van Tjerk-Peter. Omdat hij als eerste klaar was moet hij voor straf het verslag schrijven.

Voor wie zich afvragen wat Ashtapada betekent, in het bijzonder onze vrienden van Ashatapa, zie alhier.